می‌دانستی فرزندان از نظر خیلی پدر و مادرها برده‌هایی هستند که تا آخر عمر باید از تصمیماتشان اطاعت کنند و هر جور والدین دوست دارند، زندگی و رفتار کنند؟!

این نوع برده‌داری بیشتر در کشورهای آسیایی به خصوص در کشور عزیز خودمان_ ایران _ رایج است. قرن‌ها است زن‌ها و مردها ازدواج می‌کنند و بچه‌هایی تولید می‌کنند و به دنیا می‌آورند که در آینده باید وظایفی تعریف شده را در قبال والدین خود انجام دهند.

والدین فرزند به دنیا می‌آورند تا در کودکی شیطنت‌هایش باعث شادی آن‌ها شود و در نوجوانی فکر آن‌ها را به خود مشغول کند و آن‌ها را یاد دوران شیطنت‌های خود بیندازد و موقع جوانی و آمادگی برای ازدواج و تشکیل خانواده، آرزوهای بر باد رفته‌ی والدین را که هنوز در ذهنشان خانه دارد، برآورده کند و در پیری عصای دست والدین شود.

بسیاری از والدین هنوز نمی‌دانند کودکی که واسطه‌ی به دنیا آوردنش می‌شوند، هدیه‌ای است از جانب خدا و امانتی الهی است که باید به خوبی از آن مراقبت و به او در جهت رشد و کمال کمک کنند و در زمان لازم، هرگاه رشد او به عنوان یک انسان بالغ کامل شد، او را به خود و خالقش واگذارند تا آنچنان که باید و آن‌گونه که خالقش برایش رقم زده و خود خواهان است، طبق جریان حکمت الهی زندگی کند و وظایفی را که به عنوان یک انسان منحصر به فرد در این دنیا دارد، به انجام برساند.

یادم باشد اگر روزی مادر شدم، فرزندم را نه برده‌ای برای رفع و رجوع نیازهای خودم بدانم و نه مانعی وقت‌گیر در مسیر پیشرفت شخصی‌ام. یادم باشد او هدیه‌ای است که باید مراقبش باشم و روزی به صاحبش بازگردانم.